درمان ازگود شلاتر

درمان تخصصی ازگود اشلاتر برای ورزشکاران جوان

وقتی درد زانو در زیر کاسه زانو، ورزشکار جوان شما را زمین‌گیر می‌کند، درمان ازگود اشلاتر می‌تواند او را به بازی برگرداند. این بیماری شایع مرتبط با رشد، نوجوانان فعال را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث درد و تورم در برجستگی تیبیا، جایی که تاندون کشکک زانو به آن متصل می‌شود، می‌شود. اگرچه ناامیدکننده است، اما مدیریت صحیح منجر به بهبود کامل با بالغ شدن صفحات رشد می‌شود.

در مدیسون مدیکال، ما مراقبت‌های تخصصی برای بیماری ازگود-شلاتر و سایر بیماری‌های ورزشی کودکان ارائه می‌دهیم. رویکرد ما مدیریت علائم را با فعالیت مداوم در صورت امکان متعادل می‌کند و به ورزشکاران جوان کمک می‌کند تا ضمن محافظت از استخوان‌های در حال رشد خود، تناسب اندام خود را حفظ کنند.

آشنایی با بیماری ازگود-شلاتر

بیماری ازگود-شلاتر در طول جهش رشد رخ می‌دهد، زمانی که استخوان‌ها سریع‌تر از عضلات و تاندون‌ها رشد می‌کنند و می‌توانند خود را با آن وفق دهند. تاندون کشکک زانو به برجستگی تیبیا - یک برآمدگی استخوانی درست زیر کاسه زانو - متصل می‌شود. فشار مکرر ناشی از دویدن، پریدن و لگد زدن، این نقطه اتصال را می‌کشد و باعث التهاب و درد می‌شود.

این بیماری معمولاً نوجوانان را در دوران جهش رشد تحت تأثیر قرار می‌دهد: سنین ۱۰ تا ۱۵ سال برای پسران و ۸ تا ۱۳ سال برای دختران. ورزشکارانی که در ورزش‌هایی که شامل دویدن و پریدن هستند - بسکتبال، فوتبال، والیبال، ژیمناستیک - فعالیت می‌کنند، بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در حدود ۲۵٪ موارد، هر دو زانو درگیر می‌شوند.

اگرچه بیماری ازگود-شلاتر دردناک و گاهی طولانی است، اما خود محدود شونده است. این بیماری با بسته شدن صفحه رشد در برجستگی تیبیا، معمولاً در سن ۱۴ تا ۱۸ سالگی، بسته به جنسیت و الگوهای رشد فردی، برطرف می‌شود. ممکن است برآمدگی دائمی باقی بماند اما به ندرت باعث مشکلات طولانی مدت می‌شود.

شناخت علائم

درد و تورم در برجستگی تیبیا از علائم بارز آن هستند. برآمدگی استخوانی زیر کاسه زانو به لمس حساس می‌شود و ممکن است به طور قابل مشاهده‌ای بزرگ شود. درد با فعالیت - به خصوص دویدن، پریدن، چمباتمه زدن و بالا رفتن از پله‌ها - بدتر می‌شود و با استراحت بهبود می‌یابد.

سفتی عضلات چهار سر ران و همسترینگ معمولاً با این بیماری همراه است. برخی از ورزشکاران پس از فعالیت لنگ می‌زنند. زانو زدن اغلب به دلیل فشار مستقیم بر ناحیه آسیب دیده دردناک است. علائم ممکن است با سطح فعالیت و جهش‌های رشدی تغییر کند.

تشخیص

تشخیص معمولاً به صورت بالینی و بر اساس شرح حال و معاینه فیزیکی انجام می‌شود. محل مشخص درد و حساسیت، سن بیمار و سابقه فعالیت او به وضوح به بیماری ازگود-شلاتر اشاره دارد. برجستگی تیبیا در لمس حساس و اغلب به طور قابل توجهی بزرگ است.

اگر تظاهرات غیرمعمول باشد، ممکن است برای رد سایر بیماری‌ها، عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام شود. تصویربرداری ممکن است تکه‌تکه شدن یا برجستگی توبرکل تیبیا را نشان دهد، اما در موارد کلاسیک برای تشخیص لازم نیست. ام‌آر‌آی به ندرت مورد نیاز است، مگر اینکه به بیماری دیگری مشکوک باشیم.

رویکردهای درمانی

اصلاح فعالیت، سنگ بنای درمان است. این به معنای استراحت کامل نیست - بلکه به معنای تنظیم فعالیت تا سطحی است که باعث درد قابل توجهی نشود. برخی از ورزشکاران می‌توانند با اصلاحات به بازی ادامه دهند، در حالی که برخی دیگر به استراحت موقت از فعالیت‌های تشدیدکننده نیاز دارند.

استفاده از یخ پس از فعالیت، التهاب و درد را کاهش می‌دهد. استفاده از یخ به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه و چندین بار در روز به مدیریت علائم کمک می‌کند. داروهای ضد التهابی بدون نسخه در صورت نیاز، تسکین بیشتری را فراهم می‌کنند.

تمرینات کششی، سفتی عضلاتی که در ایجاد این بیماری نقش دارند را هدف قرار می‌دهند. کشش منظم عضلات چهارسر ران و همسترینگ، تنش روی برجستگی درشت نی را کاهش می‌دهد. فیزیوتراپی ممکن است برای برنامه‌های جامع کششی و تقویتی توصیه شود.

بندهای تاندون کشکک زانو یا زانوبندها از زانو پشتیبانی می‌کنند و ممکن است علائم را در طول فعالیت کاهش دهند. کفش مناسب با جذب ضربه خوب کمک می‌کند. بازگشت تدریجی به فعالیت کامل پس از بهبود علائم حاصل می‌شود.

هنگامی که علائم ادامه دارد

بیشتر موارد با مدیریت محافظه‌کارانه برطرف می‌شوند، اما برخی از ورزشکاران علائم طولانی‌مدتی دارند. فیزیوتراپی رسمی عوامل بیومکانیکی را که ممکن است باعث تداوم این وضعیت شوند، مورد توجه قرار می‌دهد. در موارد نادری که یک استخوانچه دردناک (قطعه استخوان) پس از بسته شدن صفحه رشد همچنان ادامه دارد، ممکن است برداشتن جراحی در نظر گرفته شود.

با خیال راحت به ورزش برگردید

ورزشکاران مبتلا به بیماری ازگود-شلاتر به طور قابل درکی مشتاق بازگشت به فعالیت کامل هستند. نکته کلیدی، بازگشت تدریجی بر اساس علائم است، نه جدول زمانی دلخواه. شروع با فعالیت‌های کم‌فشار، و سپس پیشرفت به دویدن، پریدن و تمرینات خاص ورزشی، امکان بازگشت ایمن را در عین نظارت بر علائم فراهم می‌کند. بازگشت عجله‌ای، خطر طولانی شدن بهبودی را به همراه دارد.

استراتژی‌های پیشگیرانه‌ی مداوم به مدیریت علائم در طول سال‌های رشد کمک می‌کنند. گرم کردن قبل از فعالیت، حرکات کششی و یخ‌درمانی بعد از فعالیت، و مدیریت بار فعالیت، امکان مشارکت مداوم را فراهم می‌کند و در عین حال، عود بیماری را به حداقل می‌رساند. زانوبندها یا بریس‌های سفارشی، در طول فعالیت‌های پرخطر، پشتیبانی بیشتری را فراهم می‌کنند.

بیشتر ورزشکاران جوان مبتلا به ازگود-شلاتر در طول درمان با تغییرات مناسب به ورزش خود ادامه می‌دهند. استراحت کامل به ندرت لازم است و در واقع ممکن است در مقایسه با رویکردهای فعالیت اصلاح‌شده، روند بهبودی را کندتر کند.

استفاده از یخ پس از فعالیت، التهاب و درد را کاهش می‌دهد. داروهای ضدالتهاب می‌توانند در طول دوره‌های تشدید بیماری، تسکین بیشتری ایجاد کنند. زانوبندها از برآمدگی درشت‌نی در برابر ضربه مستقیم در طول ورزش‌هایی مانند بسکتبال یا والیبال محافظت می‌کنند.

کشش عضلات چهار سر ران و همسترینگ، تنش روی برجستگی درشت نی را کاهش می‌دهد. غلتک فومی روی عضلات ران نیز می‌تواند مفید باشد. این تمرینات انعطاف‌پذیری باید در سال‌های رشد، زمانی که آزگود-اشلاتر بیشترین فعالیت را دارد، به بخشی از برنامه روزانه تبدیل شوند.

برای کسب اطلاعات بیشتر تماشا کنید

ورزشکار جوان خود را به فعالیت برگردانید

بیماری ازگود-شلاتر آزاردهنده اما قابل کنترل است. با درمان مناسب، اکثر ورزشکاران جوان می‌توانند در حالی که علائم به تدریج برطرف می‌شوند، به شرکت در ورزش ادامه دهند. درک این بیماری به خانواده‌ها کمک می‌کند تا بهبودی که گاهی اوقات طولانی است را پشت سر بگذارند.

برای تعیین وقت ارزیابی درد زانوی ورزشکار جوان خود با مدیسون مدیکال تماس بگیرید. متخصصان ما تشخیص را تأیید کرده و یک برنامه مدیریتی تهیه می‌کنند که آنها را تا حد امکان فعال نگه دارد.